لانـگ شـات

دلت که می گیرد

عزای عمومی،

سر در ِ تمام ِ خانه ها را

اعلامیه می کند

!

داری می روی

یا آمده ای ؟

گیج در حباب هایم نشسته ام!

فوت می کنی 

و می ترکد

تو رفته ای,,,

ته ِ دنیا 

همین

تک سکانس

است

!

 آدم ِ شاعر، حرفَش را کَس به دل نخرد !

   همه گویند: شاعر است دیگر ! 

 باران که ببارد حتمن می افتد اتفاق ِ رفتن ِ با تو روی زمین, آنچنان می اُفتی که افتادنت همه را خیره می کند و مرا عاشق !

مروارید غلطان ِ گونه هایش

آبشار ِ شوری می شود

  که تو پای در آن خواهی گذاشت

بازی با تیله هایت
آرام و قرار ِ بودنَم را
می گیرد
.
.
.
چه تمام ِ نا تمامی 

اما
حقیقت ِ تیله
دنیایی 
از خواستن
است
!

رفتن همیشه بد نیست درست مثل ِ ایده آل نگریستن به همه چیز
همان طور که گاه رفتن، شما را می کوباند به سقف و دیگر پایین هم نمی اندازد ایده آل نگریستن چنان می کوباندتان که حس ِ تمام شدن ِ دنیا وجودتان را می گیرد,,, اما تکرار می کنم رفتن همیشه بد نیست و همچنین ایده آل نگریستن !!! 
_ربط ِ این افعال به یکدیگر، مثل ِ ربط ِ دو چیز می ماند که ذهن ِ شما را به خود درگیر کرده است :))

هـیـچـی هـمـیـشـه سـر ِ جـاش نـیـسـت !
اصـلـن مـطـمـئـن نـیـسـتـم کـه نـه سـری بـاشـه و نـه جـایـی !!!

×غزلک ِ غر غرکنان!×

اگر مجسمه ای دوست داری آیینه ای بساز

دوستانت دوستت خواهند داشت

مرا به بند می کِشی

از این رهاتَرَم کنی

زخم نمی زنی به من

 فـروردیـن ِ کـِش آمـده بـالـاخـره تـمـام شـد 

   مـی رویـم کـه داشـتـه بـاشـیـم 

 اردی بـهـشـت ِ مـعـطـر و سـبـز را

   :)

طبیعتی در کار نیست، تنها سیر ِ مداوم ِ اتفاقات است که همه چیز را طبیعی نشان می دهد !

بافتم گیسوانم را
تا بیاویزمت به آن
آویخته که شوی
می یابی
هوای مرا
,
,
,

سَرِتُ از تخت آویزون کن و همه چیزُ فراموش کن؛ به جمع شدن ِ خون توی سَرِت فکر کن و بخواب !

a short film about love

شاید هیچ کدام از این ها همان هایی نیست که تو می خواهی برای همان ها باید همانی شوی که باید !

یک جایی می رسد که آدم دست به خودکشی میزند نه اینکه تیغ بردارد و رگش را بزند.....نه! قید احساسش را میزند....

×چارلز بوکوفسکی×

شهر زیر پاهایم گم می شود 

شعر چیزی کم دارد؛ از جنس ِ باران

هوای ابرآلود ِ شهر َم

تو را می خواند

و نگاه ِ جستجوگر َم

نم خورده ی عمیقی می شود

هوایی می شود دل َم

تو که نیستی !

از دور مـی آیـم

دوری ها را دور بریزیم و نزدیکی های دور و برمان را بچسبیم، از توهمات که فاصله بگیریم رویای حقیقی را درک می کنیم,,,