امسال سال هیچکاک است. سال مرد همیشه استاد سینما. درست است که صحبت درباره آلفرد هیچکاک زمان و مکان نمی‌شناسد و همیشه بحث درباره آثارش جریان دارد ولی این بار نوبت به مرور پشت صحنه فیلم‌های او رسیده است. «روانی»، «پرندگان» و «مارنی» سه فیلمی هستند که در قالب دو فیلم به آنها پرداخته شده است. 
فیلم «هیچکاک» با بازی آنتونی هاپکینز که در نوامبر امسال به نمایش درمی‌آید، داستان ساخت فیلم «روانی» را بازگو می‌کند و فیلم تلویزیونی «دختر» محصول شبکه HBO که محوریت داستانش تیپی هدرن بازیگر دو فیلم «پرندگان» و «مارنی» است.
در نگاه نخست حضور توبی جونز در نقش هیچکاک مانند یک شوخی می‌ماند. او از فیزیک مناسبی برای ایفای این نقش برخوردار نیست و به همین دلیل حالتی کاریکاتورگونه به آن بخشیده است. در «دختر» تمرکز بر رابطه بین هیچکاک و هدرن و آشفتگی زندگی و شخصیت این کارگردان سینما معطوف شده است. هیچ اثری از آن هیچکاک موقر و محکمی که در تصاویر دیده بودیم و همیشه در ذهن‌مان بود، وجود ندارد و به جای آن با مردی با عدم تعادل روانی پا به سن گذاشته مواجه هستیم که مشخص نیست از فرط استیصال چگونه فیلم می‌ساخته و زندگی می‌کرده و حضور کمرنگ و ناموفق توبی جونز هم بیشتر به این آشفتگی شخصیت فیلم دامن می‌زند.
http://www.naghdefarsi.com/images/stories/rooz/11/8.17/147103.jpg

در طرف دیگر تیپی هدرن قرار دارد که معلوم نیست به چه دلیل با تمام آزارهایی که از جانب هیچکاک می‌بیند، در دوفیلم با او همکاری می‌کند. او نه علاقه‌ای به هیچکاک دارد و نه اثری از سودای به شهرت رسیدن در او می‌بینیم که بتوان همکاری آنها را توجیه کرد. 
«دختر» فیلم آشفته‌ای است با ساختار ضعیف، که از پتانسیل مفهوم تطبیقی حضور غریبه‌ای در ساحل فیلم «پرندگان» و ورود هدرن به زندگی هیچکاک بهره نمی‌برد و آن را به حال خود رها می‌سازد. تیپی هدرن، هیچکاک را شیطان صفت و خطرناک توصیف و ادعا می‌کند که از او سوءاستفاده کرده است. ولی مسئله‌ای که وجود دارد این است که مشاهیری مانند هیچکاک، حتی اگر از شخصیت نامطلوبی هم برخوردار باشند به دلیل تبدیل شدن آنها به یک نماد در ذهن مخاطب، ورود به جزئیات زندگیشان مانند حرکت بر لبه تیغ می‌ماند و ممکن است به خاطر ذهنیت قبلی مخاطب از فردی مانند هیچکاک، تماشاگر آن را پس بزند. 

صحنه‌ای در اوایل فیلم وجود دارد که می‌توان به عنوان نمونه‌ای برای این مسئله به آن اشاره کرد. هدرن برای اولین بار هیچکاک را ملاقات می‌کند. هیچکاک به او می‌گوید که همه او را «هیچ» صدا می کنند و از هدرن می‌خواهد که با این نام صدایش کند ولی منشی هیچکاک به تیپی می‌گوید کسی جرات این کار را ندارد. در حالی که سال‌هاست حتی مخاطبان و دوستداران فیلم‌های هیچکاک هم او را هیچ صدا می‌کنند. حال با این ذهنیت مخاطب، ضعف خود فیلم و کارگردانی و بازی‌‌ها را هم به آن اضافه کنید که آشفتگی‌اش را بیشتر می‌کند.
منبع: نقد فارسی